O dwóch takich, co skradli nam serca – czyli historia Los Angeles Lakers 1996-2004
Po szokującym odejściu Earvina „Magica” Johnsona z ligi w 1991 roku oraz wcześniejszym zakończeniu kariery przez Kareema Abdul-Jabbara w 1989 roku, drużyna Los Angeles Lakers nie przeżywała dobrego okresu. W sezonie 1992-1993 złoto-purpurowi odpadli w pierwszej rundzie przeciwko Phoenix Suns, prowadzonym przez Charlesa Barkleya, a zaledwie rok później zakończyli sezon z wynikiem 29 zwycięstw i 53 porażek, co spowodowało, że nie awansowali do rozgrywek postsezonowych. W sezonie 1994-1995, pod wodzą młodych zawodników, tj. Nick van Exel, Vlade Divac i Cedric Ceballos, drużynie z LA udało się dojść do półfinałów konferencji zachodniej, gdzie przegrali z San Antonio Spurs Mosesa Malone’a wynikiem 2-4, a rok później odpadli w pierwszej rundzie z Houston Rockets Hakeema Olajuwona. Istotnym problemem drużyny z Miasta Aniołów był brak wyrazistego lidera, którego dorobek punktowy pozwoliłby Lakers wygrywać ważne mecze w playoffach, w których to główne gwiazdy przeciwników przejmowały inicjatywę.
Andrew D. Bernstein/NBAE/Getty Images
W historycznym drafcie 1996 roku, śp. Jerry West (ówczesny generalny menedżer LA Lakers) i jego zespół podjęli decyzję, która na zawsze zmieniła oblicze ligi NBA. Do draftu 1996 LA Lakers przystąpili z oczywistym zamiarem – pozyskania młodego, 17-letniego Kobego Bryanta, który błyszczał na przed-draftowych treningach, a w dopiero co ukończonej Lower Merion High School dominował nad rówieśnikami. Wybór Kobego Bryanta był jednak zadaniem o tyle trudnym, że Jeziorowcy dysponowali dopiero 24. wyborem w drafcie. Gwiazdy jednak ułożyły się po myśli front office’u Lakers, ponieważ 13. wyborem w drafcie dysponowali Charlotte Hornets, którzy zainteresowani byli Vlade Divacem. Był to ruch korzystny dla Jeziorowców, ponieważ w ten sposób oczyścili swoją listę płac w momencie, gdy Shaquille O’Neal poróżnił się z Orlando Magic z powodów finansowych. Jeziorowcy oczywiście skorzystali z okazji na podpisanie Shaqa oraz dogadali wymianę z Hornets, co, jak się później okazało, stało się kamieniem milowym w historii siedemnastokrotnych mistrzów NBA.
/cdn.vox-cdn.com/uploads/chorus_image/image/67552328/1057706660.jpg.0.jpg)
Andrew D. Bernstein/NBAE via Getty Images
Duet ten wprowadził nową świeżość w NBA, a ich pierwszy wspólny sezon skończył się ikonicznie – choć w nie do końca pozytywnym znaczeniu. W półfinałach konferencji rozgrywanych pomiędzy LA Lakers a Utah Jazz, Kobe Bryant zanotował 4 airballe, co było jedną z części składowych finalnej porażki dla Jeziorowców. W następnym sezonie (1997-1998) Lakers ponownie spotkali w playoffach Utah Jazz Karla Malone’a oraz Johna Stocktona, i ponownie im ulegli, jednakże tym razem w finałach konferencji zachodniej. Kolejną klęskę odnieśli rok później na późniejszych mistrzów NBA w postaci San Antonio Spurs z Timem Duncanem oraz Davidem Robinsonem w składzie.
Po porażce tej, Los Angeles Lakers postanowili o podpisaniu nowego głównego trenera, który wykrzesa talent z coraz lepiej grającego duetu. Był nim Phil Jackson, architekt sukcesów drużyny Michaela Jordana, ówczesny 6-krotny mistrz NBA. W międzyczasie z drużyny odszedł Nick Van Exel, a do pierwszej piątki na stałe zagościł Kobe Bryant. I to właśnie w pierwszym sezonie pod wodzą Phila Jacksona, duet Bryant&Shaq wygrali swoje pierwsze wspólne mistrzostwo NBA. Pokonali oni w finale Indianę Pacers Reggiego Millera, a MVP finałów został Shaq (który został również MVP sezonu regularnego) który ukończył serię z nieprawdopodobnymi średnimi statystykami 38ppg*, 16,7rpg** oraz 2,3apg***. Mimo pierwszego, ogromnego sukcesu Jeziorowców bazujących na mistrzowskim doświadczeniu Phila Jacksona i nieziemskim talentach Kobego Bryanta oraz Shaquille O’Neala, to właśnie w tym sezonie zaczęło dochodzić do pierwszych poważnych spięć dwóch bardzo silnych charakterów. Coraz częściej nasz duet kłócił się m.in. o to jak powinni grać w koszykówkę – czy dać więcej swobody Bryantowi, czy wykorzystywać bezradność przeciwników w strefie pomalowanej, gdy stoi tam Shaq. Mimo wewnętrznych konfliktów, w sezonie 2000-2001 LA Lakers pokonali w finale NBA drużynę 76ers prowadzoną przez Allena Iversona, i sięgnęli po swój drugi tytuł. MVP finałów ponownie został Shaq, ponownie notując niesamowite statystyki 33ppg, 15,8rpg, 4,8apg. Wszystko układało się wręcz wzorowo dla drużyny Lakers, poza wewnętrznymi napięciami. Był to wszak czas w którym za lidera, oraz główną gwiazdę Jeziorowców uznawany był Shaq, co podgryzało ambicje młodego, już bardzo wokalnego Bryanta.
MICHAEL CONROY / ASSOCIATED PRESS
Trzeci – ostatni wspólny sezon mistrzowski Bryanta oraz Shaqa stał w obliczu dominacji ligi przez Lakers, chociaż w finałach konferencji wyraźnie postawili im się Sacramento Kings Peji Stojakovicia, co doprowadziło do meczu nr7, w którym ostatecznie zwyciężyło złoto i purpura. Sezon ten jednak stał się ikoniczny niejedynie z powodu domknięcia w nim ostatniego w historii NBA three-peatu****, ale również dlatego, że był to początek końca duetu Kobe&Shaq. Wcześniej wspominane kłótnie do tej pory stanowiły w pewnym sensie motor napędowy duetu, jednak apogeum tych kłótni doprowadzało do szczerej wzajemnej niechęci obu zawodników. W roku 2003 finały NBA wygrała już legendarna ekipa San Antonio Spurs z Timem Duncanem, Tonym Parkerem i Manu Ginobilim pokonując Lakers 4-2 w półfinałach konferencji. Jednak jest to sezon w którym dla Lakers ważniejszym od zakończenia sezonu, mógł okazać się jego początek. Shaquille O’Neal wówczas przystąpił do sezonu spóźniony o miesiąc, co poskutkowało w bardzo ubogim stosunku zwycięstw do porażek na sam start sezonu dla drużyny z LA. Oficjalnym powodem opóźnienia Shaqa była operacja stopy, która opóźniła się o miesiąc. Kobe Bryant już wtedy wymagał od swoich kolegów z drużyny czegoś więcej niż tylko profesjonalizmu, a więc informacja o opóźnieniu rozpoczęcia sezonu przez Shaqa zadziałała conajmniej negatywnie na wizerunek Shaqa w oczach Bryanta.
Następny sezon, 2003-2004 – ostatni wspólny sezon Bryanta i Shaqa rozpocząć się miał fascynująco. Pierścienie mistrzowskie dla drużyny z LA były ogłaszane przez kibiców jeszcze przed rozpoczęciem się sezonu. To właśnie wtedy Lakers podpisali podstarzałego Karla Malone’a oraz Garego Paytona. Sezon ten mimo niesamowitych zapowiedzi, skończył się ponownie co najmniej frustrująco. Lakersi mierzą się z problemami kadrowymi – Karl Malone zostaje kontuzjowany w połowie sezonu, a Kobe Bryant jest oskarżony o gwałt. Rozgniewany na całe zajście Shaq, pozwala sobie na cięte komentarze w stosunku do Bryanta w mediach. W trakcie obozu LA Lakers na którym Bryant nie mógł się pojawić, padły wymowne słowa Shaqa pod jego adresem. Shaq zasugerował, że cała drużyna jest na obozie, niejako wykluczając z niej Bryanta. Obaj panowie kontynuowali także w międzyczasie spory dotyczące sposobu dzielenia się piłką, a do tych sporów doszły jeszcze wzajemne zarzuty o zaniedbanie ich relacji. W ich ostatnim wspólnym sezonie przegrali w finałach NBA przeciwko Detroit Pistons wynikiem 1-4, a niedługo potem ogłoszony zostaje nowy kontrakt Kobego Bryanta. Spory pomiędzy nim, a O’Nealem doszły do takiego stopnia apogeum, że podpisanie kontraktu przez Bryanta niemalże od razu oznaczało opuszczenie drużyny przez Shaqa. Tak się też stało, i od następnego sezonu O’Neal reprezentował barwy Miami Heat, gdzie zdobył jeszcze jedno mistrzostwo do swojego dorobku.
Andrew D. Bernstein-NBAE/Getty Images
Historia Los Angeles Lakers w latach 1996-2004 to historia o szczerej przyjaźni dwóch, zapatrzonych w siebie niesamowitych koszykarzy, których motorem napędowym do wygrywania tytułów stanowiły spory. Niestety to także one przesądziły o końcu wielkiego duetu, który miał zdecydowany potencjał na conajmniej dwa wspólne tytuły. Mimo rozstania w złych nastrojach, panowie po latach spotkali się, i przyznali, że mimo tych sporów, dalej bardzo się lubili, i jak sami określili, mieli z nich „fun”.
* - Points per game (punkty na mecz)
** - Rebounds per game (zbiórki na mecz)
*** - Assists per game (asysty na mecz)
**** - Three-peat (3 mistrzostwa zdobyte z rzędu)
