Przegląd Arsenału: Anwil Włocławek
Poprzedni sezon we Włocławku zakończył się ogromnym rozczarowaniem. Anwil mimo posiadania dużego budżetu nie awansował do Pucharu Polski, szybko pożegnał się z europejskimi pucharami, a sezon zakończył już na etapie play-in. Tego lata we Włocławku postanowiono więc nie ograniczać się tylko do zmian w składzie. Nowy prezes, pierwszy w historii klubu dyrektor sportowy, nowy trener i niemal całkowicie przebudowana drużyna - Anwil rozpoczyna nowe rozdanie właściwie na każdym poziomie. Czy tak duże zmiany pozwolą Rottweilerom wrócić tam, gdzie we Włocławku wszyscy chcieliby je oglądać? Zapraszam na kolejną część „Przeglądu Arsenału”, w której przyglądamy się Anwilowi Włocławek.
Wszystko, co mogło nie wyjść nie wyszło
Pamiętacie historię Syzyfa? Za każdym razem wtaczał swój głaz pod górę, ale tuż przed szczytem kamień ponownie spadał na dół i całą pracę trzeba było zaczynać od początku. Trochę przypomina mi to Anwil z ostatnich lat. Co sezon we Włocławku są duże ambicje, niemałe pieniądze i nadzieje na walkę o najwyższe cele, a później coś staje na przeszkodzie. Czy tym razem wreszcie uda się dopchnąć ten głaz na szczyt celu jaki Anwil postawi sobie na ten sezon?
Poprzedni sezon miał wyglądać inaczej. Mocne nazwiska m.in. Michał Michalak, świeżo upieczony mistrz Polski z Legią Warszawa Mate Vucić czy wieloletni reprezentant Polski A.J. Slaughter. Nazwisk, które już przed startem sezonu mogły rozbudzać wyobraźnię kibiców, zdecydowanie nie brakowało. Swoją szansę jako pierwszy trener dostał natomiast Grzegorz Kożan, który od wielu lat był asystentem różnych trenerów we Włocławku. Rzeczywistość okazała się jednak brutalna - brak Pucharu Polski, szybkie pożegnanie z Europą i ostatecznie koniec sezonu już na etapie play-in.
Anwil potrafił rozegrać bardzo dobre spotkanie, żeby za chwilę kompletnie rozczarować. Brakowało przede wszystkim regularności i obrony, a poprawy nie przyniosła nawet zmiana trenera. W grudniu trenera Grzegorza Kożana zastąpił doświadczony Ronen Ginzburg, ale również Izraelczyk nie znalazł sposobu, żeby na dłużej odmienić ten zespół. Końcówka sezonu zasadniczego mogła jeszcze dawać trochę nadziei. Sześć zwycięstw w siedmiu meczach pozwoliło Anwilowi zakończyć tę część rozgrywek na siódmym miejscu i oba spotkania play-in rozegrać we własnej hali. Niewiele to jednak dało. Z Zastalem Włocławianie przegrali 71-86, a przeciwko MKS-owi wypuścili z rąk 14 punktów przewagi. Porażka 84-87 oznaczała jedno - we Włocławku zabrakło play-offów.
Niedawno przeprowadziłem wywiad z prezydentem Włocławka Krzysztofem Kukuckim i oczywiście nie mogło zabraknąć tematu Anwilu. O poprzednim sezonie powiedział krótko:
„Wszystko, co mogło nie wyjść w ostatnim sezonie, nie wyszło”.
I naprawdę ciężko ująć to lepiej. Anwil zawiódł w Europie, nie dostał się do Pucharu Polski, a na koniec nie wykorzystał dwóch szans na awans do play-offów przed własną publicznością. Powodów tak słabego sezonu można znaleźć kilka. Jednego nie da się jednak obronić - Anwil z takim składem zwyczajnie nie powinien kończyć sezonu poza play-offami. Tym razem taki wynik nie pozostał bez większych konsekwencji. Z klubem pożegnał się Ronen Ginzburg, a stanowisko prezesa stracił Łukasz Pszczółkowski. We Włocławku stało się jasne, że przed kolejnym sezonem nie wystarczy wymienić kilku zawodników. Zmiany musiały sięgnąć trochę głębiej.
fot. Andrzej Romański/plk.pl
Nowe rozdanie nie tylko na parkiecie
Po takim sezonie zmiany dotknęły również klubowych gabinetów. Rada Nadzorcza odwołała Łukasza Pszczółkowskiego, który był prezesem Anwilu od czerwca 2022 roku. Jego miejsce zajął Hubert Hejman, czyli człowiek związany z włocławską koszykówką od 2006 roku. Zaczynał jako kierownik zespołu, a później przez 17 lat był dyrektorem klubu. Anwil zna więc właściwie od środka. Jedną z pierwszych decyzji Huberta Hejmana było stworzenie stanowiska dyrektora sportowego. Został nim 61-letni Belg Leo De Rycke. I tutaj Anwil zdecydowanie nie postawił na człowieka, który dopiero będzie uczył się tego fachu. De Rycke przez dziewięć lat był dyrektorem sportowym Antwerp Giants, a później pracował w tej samej roli w niemieckim Brose Bamberg, francuskim Elan Chalon oraz włoskim Brindisi.
Na tym zmiany wewnątrz klubu się nie skończyły. Pod koniec czerwca do Włocławka wrócił Michał Fałkowski, który w grudniu 2025 roku po wielu latach pożegnał się z Anwilem, a kilka miesięcy później został dyrektorem komunikacji Legii Warszawa. Jego rozłąka z Włocławkiem nie trwała jednak długo. Już przy nowym prezesie wrócił do Anwilu i objął stanowisko dyrektora klubu, czyli funkcję, którą wcześniej przez lata pełnił właśnie Hubter Hejman. Po fatalnym poprzednim sezonie we Włocławku nie zdecydowano się więc tylko na wymianę kilku nazwisk w składzie.
W końcu trochę ognia przy ławce
Jedną z najważniejszych decyzji nowego duetu Hejman - De Rycke był oczywiście wybór trenera. Po Ronenie Ginzburgu postawiono na Vedrana Bosnicia i już na pierwszy rzut oka widać, że pod względem charakteru jest to zupełnie inny szkoleniowiec. Bośniak doświadczenia ma naprawdę sporo. Największe sukcesy Bosnić odnosił w Szwecji, gdzie cztery razy sięgał po mistrzostwo z Södertälje Kings. Później trochę Europy zwiedził - pracował między innymi w Belgii, Szwajcarii i na Węgrzech, a po drodze prowadził też reprezentacje Szwecji oraz Bośni i Hercegowiny. Do Włocławka przychodzi po sezonie w Szolnoki zakończonym Pucharem Węgier i finałem ligi. Co ciekawe, polska koszykówka również nie jest mu obca. Jeszcze jako zawodnik występował w Toruniu i Bydgoszczy.
Natomiast zostawmy na chwilę CV, bo mnie w Bosniciu najbardziej zainteresowało coś zupełnie innego. Miałem okazję obserwować go z bliska podczas Kasztelan Basketball Cup i różnicę względem poprzedniego sezonu widać właściwie od razu. Bosnić praktycznie przez cały mecz żyje tym, co dzieje się na parkiecie. Cały czas podpowiada swoim zawodnikom, reaguje na kolejne akcje, rozmawia z nimi i stara się być blisko drużyny. Nawet podczas przedsezonowego turnieju było widać, jak mocno jest zaangażowany w każde spotkanie.
Po Ronenie Ginzburgu jest to naprawdę spora zmiana. Izraelczyk sprawiał wrażenie zdecydowanie bardziej stonowanego i zdystansowanego. Bosnić jest jego przeciwieństwem. Charyzmatyczny, charakterny i bardzo emocjonalny. Zresztą moje obserwacje z Kasztelan Basketball Cup pokrywają się z tym, co o Bosniciu mówił mi niedawno Szymon Wójcik, który pracował z nim już w poprzednim sezonie w Szolnoki, więc zna jego metody zdecydowanie lepiej niż ja po kilku sparingach.
„Teraz widzę, jak wszystko jest budowane od podstaw i jak dużą uwagę trener zwraca na detale - zachowania w ataku i obronie, odpowiednie ustawienie czy cele, które mamy wyznaczone na dany trening lub mecz. Jest przy tym osobą niezwykle empatyczną i skoncentrowaną na zadaniu, wie czego chce i potrafi zmotywować nas do ciężkiej pracy, koncentracji na wygrywaniu”.
fot. Agnieszka Kornacka/RzutZa3
Polska rotacja na pół
W porównaniu z poprzednim sezonem polska część składu Anwilu mocno się zmieniła. We Włocławku zostali jedynie Bartosz Łazarski i Dawid Słupiński, a dołączyli Szymon Wójcik, Mateusz Szlachetka, Adam Brenk oraz Wiktor Szcześko. Patrząc na tę szóstkę mam trochę mieszane odczucia. Z jednej strony są tutaj Polacy, którzy powinni odgrywać ważną rolę, z drugiej sporo zawodników zadaniowych oraz młodzieży.
Największe oczekiwania mam wobec Szymona Wójcika. 26-latek zna już Vedrana Bosnicia ze wspólnej pracy w Szolnoki i teraz ponownie będzie grał pod jego wodzą. Wójcik dobrze wspomina współpracę z Bosniciem, a teraz ponownie będzie miał okazję grać pod jego wodzą. We Włocławku może dostać naprawdę dużą rolę i moim zdaniem stać go na to, żeby być jednym z ważniejszych zawodników całego zespołu. Solidnym elementem tej rotacji powinien być również Mateusz Szlachetka. 27-latek ma już za sobą kilka naprawdę dobrych sezonów w PLK i pokazywał, że przy odpowiedniej roli potrafi regularnie punktować. Ostatni sezon w Toruniu miał nieco słabszy, ale we Włocławku nie będzie też musiał być jednym z liderów zespołu. Jako jeden z ważniejszych Polaków w rotacji powinien dać Anwilowi naprawdę solidny poziom. Do tego dochodzi Dawid Słupiński. 33-latek może dać Anwilowi przede wszystkim fizyczność pod koszem i walkę na zbiórce. Przy odpowiedniej roli może być po prostu przydatnym zadaniowcem w rotacji trenera Bosnicia.
Dalej mamy już bardziej zadaniowego Adama Brenka oraz dwóch młodych zawodników. Brenk powinien przydać się przede wszystkim w obronie, natomiast Łazarski i Szcześko to melodia przyszłości. Szczególnie ciekawy jestem 19-letniego Bartosza Łazarskiego, który po niewielkiej roli w poprzednim sezonie dostaje teraz swoje szanse w sparingach. Czy podobnie będzie w lidze? Zobaczymy. Ostatecznie polska rotacja Anwilu wygląda więc trochę pół na pół. Wójcik może być ważną postacią całego zespołu, a Szlachetka i Słupiński dają już pewne ligowe doświadczenie. Dalej mamy Brenka oraz dwóch młodych zawodników, których role będą zdecydowanie inne. Nie jest źle, ale trudno też powiedzieć, żeby to właśnie Polacy mieli być największą siłą nowego Anwilu.
fot. Andrzej Romański/plk.pl
Potencjału tutaj zdecydowanie nie brakuje
O ile przy polskiej rotacji Anwilu mam trochę mieszane odczucia, tak zagraniczna część składu wygląda już zdecydowanie ciekawiej. Manu Lecomte, Sam Hines Jr, Josiah Strong, Jack Forrest, Hans Vanwijn i Lennard Freeman - nazwisk jest sporo i kilka z nich naprawdę rozbudza wyobraźnię. Oczywiście kilka rzeczy będzie musiał zweryfikować sezon, ale na papierze Leo De Rycke razem z Vedranem Bosniciem zbudowali naprawdę interesującą grupę.
Manu Lecomte polskim kibicom specjalnie przedstawiać nie trzeba. Belg jeszcze dwa sezony temu był jedną z najważniejszych postaci Startu Lublin, z którym dotarł aż do finału PLK. Po roku spędzonym w Rumunii wraca do naszej ligi i akurat przy nim wielkiego zgadywania nie ma. Lecomte pokazał już w Polsce, że potrafi prowadzić mocny zespół i we Włocławku powinien być jednym z liderów nowego Anwilu. PLK zna również Sam Hines Jr, który w poprzednim sezonie trafił do Czarnych Słupsk i w 12 spotkaniach notował 12,7 punktu oraz 7,2 zbiórki. Amerykanin bardzo dobrze wygląda również w okresie przygotowawczym i momentami naprawdę można zacząć zastanawiać się, czy nie wyrośnie na jedną z gwiazd tego zespołu. Na razie jednak trochę hamowałbym oczekiwania. To wciąż tylko sparingi, a prawdziwa weryfikacja przyjdzie wraz z początkiem sezonu.
Na obwodzie pojawili się również Josiah Strong i Jack Forrest. Pierwszy może grać z piłką i odciążyć Lecomte'a w prowadzeniu gry, drugi ma być przede wszystkim strzelcem. Forrest poprzedni sezon zakończył mistrzostwem Finlandii, zdobywając po drodze średnio 16,2 punktu. Jeśli podobną skuteczność rzutową przywiezie ze sobą do Włocławka, Anwil będzie miał z niego sporo pożytku. Największym znakiem zapytania jest dla mnie Hans Vanwijn. Belg ma za sobą grę we Francji, Hiszpanii, Turcji czy reprezentacji swojego kraju, ale wraca po zerwaniu ścięgna Achillesa. Z tego powodu w jego kontrakcie znalazł się sześciotygodniowy try-out. Jeśli zdrowie pozwoli mu wrócić do dawnej dyspozycji, może być bardzo ciekawym elementem tego zespołu.
Zagraniczną rotację zamyka Lennard Freeman. Amerykanin ma dać Anwilowi przede wszystkim fizyczność, zbiórkę i solidną grę blisko obręczy. Nie wygląda na zawodnika, dla którego trzeba będzie rozpisywać kilkanaście akcji w meczu, ale też nie po to został sprowadzony. Przy tylu graczach potrafiących zdobywać punkty jego rola może być znacznie prostsza. Patrząc na całość, zagraniczna rotacja Anwilu zdecydowanie bardziej do mnie przemawia niż polska. Lecomte już pokazał swoją wartość w PLK, Hines może być jednym z ciekawszych zawodników tego zespołu, a Strong, Forrest i Freeman dają Bosniciowi różne możliwości. Największą niewiadomą pozostaje zdrowie Vanwijna. Czy wszystko wypali? Oczywiście nie wiadomo, ale potencjału w tym zestawie zdecydowanie nie brakuje.
fot. Agnieszka Kornacka/RzutZa3
Czas odbudować zaufanie
Nowy Anwil będzie ciekawy nie tylko ze względu na to, co zmieniło się na parkiecie, ale również w klubowych gabinetach. Nowy prezes, pierwszy w historii klubu dyrektor sportowy, powrót Michała Fałkowskiego i wreszcie Vedran Bosnić na ławce trenerskiej. We Włocławku po fatalnym poprzednim sezonie zdecydowano się na naprawdę duże zmiany i teraz przyjdzie czas sprawdzić, jakie przyniosą efekty.
Sam skład również daje powody do optymizmu. Polska rotacja wygląda trochę pół na pół, ale Szymon Wójcik może odgrywać naprawdę ważną rolę, a Mateusz Szlachetka powinien dać solidny ligowy poziom. Znacznie ciekawiej wygląda zestaw obcokrajowców. Lecomte zna już PLK i osiągnął tutaj sukces, Hines bardzo dobrze prezentuje się w sparingach, a pozostali dają Bosniciowi sporo różnych możliwości. Oczywiście dopiero sezon pokaże, ile z tego rzeczywiście zadziała.
A czego oczekuję po Anwilu? Przede wszystkim powrotu do ligowej czołówki i play-offów. Po takim poprzednim sezonie samo znalezienie się w ósemce trudno będzie jednak uznać we Włocławku za sukces. Ten klub ma większe ambicje, ale na ten moment ciężko powiedzieć, gdzie właściwie znajduje się sufit tej drużyny. Nowych twarzy i znaków zapytania jest po prostu zbyt dużo. Jedno jest pewne kolejnego sezonu takiego jak poprzedni we Włocławku nikt nie chce już oglądać. Pozostaje więc pytanie, które postawiłem na początku - czy tym razem Anwilowi uda się wreszcie dopchnąć ten głaz na sam szczyt? Odpowiedź poznamy za kilka miesięcy.
Anwil Włocławek - roster 2026/27
PG: Manu Lecomte, Mateusz Szlachetka, Adam Brenk
SG: Jack Forrest, Josiah Strong, Bartosz Łazarski
SF: Sam Hines Jr
PF: Szymon Wójcik, Hans Vanwij
C: Lennard Freeman, Dawid Słupiński, Wiktor Szczesko
